Na waardevolle, leerzame jaren in de (kinder) verpleegkundige zorg ontdekte ik iets essentieels:

Als je maar blijft doorgaan,
kun je zomaar aan het leven zelf voorbijgaan.

De vraag die mij steeds vaker bezighield was:

• Als ik later terugkijk, heb ik dan écht geleefd vanuit mijn hart?
  Heb ik keuzes gemaakt die klopten voor mij?
• Wie wil ik zijn, en welke herinneringen wil ik met me meedragen?
• De weg van 'er klopt iets niet’ naar‘het klopt steeds een beetje meer’ bleek geen rechte lijn, maar een avontuur.

Het leven is een avontuur.
Soms licht en vrij,
soms intens en confronterend.

Door het zo te zien, kon ik de regie nemen over hoe ik dit avontuur wil vormgeven.

Welke herinneringen staan op jouw wensenlijstje,
als je later terugkijkt op je leven?